Αθήνα, 19 -01-2019
Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ
Προς: Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κα Μ. Ζορμπά
Κοιν.: 1. Υπουργό Εργασίας κα Έ. Αχτσιόγλου
2. Υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης κα Μ. Ξενογιαννακοπούλου
Απόλυση συναδέλφου λόγω εγκυμοσύνης
Καταρχάς, να διευκρινίσουμε ότι ως
συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου εργαζόμαστε με ολιγόμηνες συμβάσεις, οι
οποίες ανανεώνονται μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. Έτσι, όταν συνεχίζει
να υφίσταται φυσικό αντικείμενο και οι υπόλοιπες συμβάσεις
ανανεώνονται, αποκαλούμε ξεκάθαρη “απόλυση” τη “μη ανανέωση” της
σύμβασης συναδέλφου, πόσω μάλλον όταν έχουν προηγηθεί “προειδοποιήσεις”
ότι «αν δεν επιστρέψει στην εργασία της και αιτηθεί να κάνει χρήση
άδειας για λόγους μητρότητας, η σύμβασή της δε θα ανανεωθεί». Αποκαλούμε
“απόλυση” τη “μη ανανέωση” της σύμβασης ενός, στη συγκεκριμένη
περίπτωση, μόνο ατόμου, από τον τομέα όπου εργάζεται αλλά και από όλο το
επιστημονικό προσωπικό που στελεχώνει την υπηρεσία, χωρίς άλλα κριτήρια
που να αιτιολογούν αυτή την επιλογή.
Συνάδελφος συντηρήτρια, στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής,
μετά τη λήξη της άδειας λοχείας έκανε αίτηση για άδεια θηλασμού και
φροντίδας παιδιού με συμψηφισμό του μειωμένου ωραρίου σε συνεχόμενη
ισόχρονη άδεια, η οποία απορρίφθηκε. Αντί αυτής αναγκάστηκε να πάρει,
πρώτα, την υπόλοιπη κανονική άδειά της και στη συνέχεια γονική άδεια
ανατροφής τέκνου άνευ αποδοχών. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα δέχτηκε
έντονες πιέσεις από τους ανωτέρους της για επιστροφή στην εργασία της,
με σαφείς υπαινιγμούς ότι δε θα ανανεωθεί η σύμβασή της εφόσον συνεχίσει
να κάνει χρήση των αδειών μητρότητας. Ύστερα από 3,5 χρόνια
στην Υπηρεσία, κατηγορήθηκε ότι καταχράται τη θέση της, επειδή αιτείται
άδειας προκειμένου να καλύψει την ανάγκη του αποκλειστικού θηλασμού του
βρέφους. Τελικά, ενώ το έργο έλαβε εξάμηνη παράταση και παρόλο
που το 40% των προς συντήρηση ευρημάτων παραμένουν ασυντήρητα, ήταν η
μόνη, από όλο το υπόλοιπο επιστημονικό προσωπικό, της οποίας δεν ανανεώθηκε η σύμβαση,
χωρίς να της δοθούν διευκρινήσεις σχετικά με τους λόγους και τα
κριτήρια επιλογής, όταν τις ζήτησε από την προϊστάμενη Αρχαιολόγο της
Εφορείας Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής.
Είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι
περιπτώσεις εργαζόμενων γυναικών που δεν πιέστηκαν ή ακόμα και
εξωθήθηκαν σε παραίτηση όταν έμειναν έγκυες ή όταν ζήτησαν έστω αυτό το ελάχιστο,
που τους αναγνωρίζεται, μέσα στο καθεστώς τής, ούτως ή άλλως,
δυσμενέστερης αντιμετώπισής τους σε σχέση με το υπόλοιπο προσωπικό.
Δε θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε
το απαράδεκτο καθεστώς που επικρατεί για τις συμβασιούχους ορισμένου
χρόνου, σε θέματα μητρότητας και ανατροφής τέκνου, καθώς δεν τους
αναγνωρίζεται ούτε η άδεια θηλασμού των δημόσιων υπαλλήλων ούτε αυτή των
ιδιωτικών, παρά ένα πολύ μικρό τμήμα της. Το αποτέλεσμα είναι η μητέρα
συμβασιούχος ορισμένου χρόνου του δημοσίου να καλείται να επιστρέψει
στην εργασία της μετά τη λήξη της άδειας λοχείας, και ενώ το βρέφος
είναι ακόμη 2 μηνών και βρίσκεται στην περίοδο αποκλειστικού θηλασμού,
τη στιγμή που το νωρίτερο που μπορεί να γίνει δεκτό σε βρεφονηπιακό
σταθμό είναι μετά τον 6ο μήνα. Πρακτικά, η μητέρα οδηγείται στο να
διακόψει βίαια το θηλασμό και να αντικατασταθεί από άλλο πρόσωπο
φροντίδας, σε μια κρίσιμη περίοδο για το βρέφος, ή να εγκαταλείψει την
εργασία της, στην εσχάτη περίπτωση να διεκδικήσει γονική άδεια άνευ
αποδοχών αν και για όσο αντέχει, αλλά κυρίως αν καταφέρει να την πάρει
από την Υπηρεσία της!
Οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου,
ακριβώς λόγω της ελαστικής συνθήκης “ορισμένου χρόνου” στην οποία
αναγκάζονται να εργαστούν, είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι και εξαιρετικά
εκτεθειμένοι στην αυθαιρεσία και την αλαζονεία των εκάστοτε προϊσταμένων
τους, οι οποίοι στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους
ως τόσο αναλώσιμους όσο το χαρτί φωτοτυπίας που παραγγέλνουν!
Ειδικά, ως γυναίκες συμβασιούχοι
ορισμένου χρόνου, παρακολουθούμε την υποτίμηση της εργασίας μας να
συμβαίνει όχι μόνο μπροστά στα μάτια μας, αλλά και πάνω στα σώματά μας,
όταν η ελαστικοποίηση της εργασίας μας φτάνει σε σημείο να μας υποχρεώνει να απορροφούμε μόνες μας το κόστος της αναπαραγωγής. Το ότι τη βλέπουμε και τη βιώνουμε, δε σημαίνει ότι τη δεχόμαστε. Δεν ανεχόμαστε να γινόμαστε τόσο αναλώσιμες, ώστε να πετιόμαστε στο δρόμο όταν μένουμε έγκυες και όταν γεννάμε! Δε θα σταματήσουμε να προβάλλουμε το ζήτημα αυτής της κακομεταχείρισης, όπου κι αν χρειαστεί να φτάσουμε, μέχρι να δικαιωθούμε.
Ως συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου στο
Υπουργείο Πολιτισμού οργανωνόμαστε συλλογικά και απαιτούμε, άμεσα,
δίκαιη και σαφώς διατυπωμένη, νομικά, μέριμνα για την προστασία της
μητρότητας στις εργαζόμενες με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου του
Υπουργείου.
• Πλήρη εξίσωση με τους
υπόλοιπους συνάδελφους αορίστου χρόνου σε ό,τι αφορά στην άδεια
θηλασμού, όπως ίσχυε και παλιότερα: 2 ώρες ημερησίως μέχρι το παιδί να
γίνει 2 ετών και 1 ώρα μέχρι να γίνει 4 ετών και, εναλλακτικά, 9 μήνες,
ανεξάρτητα από τη λήξη της σύμβασης.
• Προστασία
από την απόλυση με τη μορφή της “μη ανανέωσης” της σύμβασης, για 18
μήνες μετά τη γέννα, κατ' αντιστοιχία με τις συμβάσεις αορίστου χρόνου.
•
Αναγνώριση της άδειας ασθένειας τέκνου, όπως αναγνωρίζεται σε όλους
τους υπόλοιπους συνάδελφους, δηλαδή 4 ημέρες το χρόνο με αποδοχές.
•
Σεβασμό στην εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2010/18/ΕΕ για τη γονική
άδεια, όπως ενσωματώνεται στην εθνική νομοθεσία με το κεφάλαιο ΣΤ' του
νόμου 4075/2012.
Απαιτούμε, ως ελάχιστη κίνηση ηθικής και υλικής αποκατάστασης, την επαναπρόσληψη της συναδέλφου και τη διατήρησή της στη θέση της έως την ολοκλήρωση του έργου.
Για το Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος H Γενική Γραμματέας
Μιχαήλ Ζερβός Mαρία Κoυμτζή
